۰

روکش آسفالت

شرکت صالح کاران هامون راه

آسفالت (به طور خاص بتن آسفالت) که گاهی اوقات به نام پوشش هم شناخته می‌شود از دهه ۱۹۲۰ رواج یافته است. آسفالت از ماده طبعی چسبناکی به نام قیر به دست می آید. بتن (به طور خاص بتن سیمان پرتلند ) که از مخلوط ب سیمان پرتلند با شن و ماسه و آب به دست می آید هم از مواد رایج برای روسازی سطح یک جاده است. روکش کامپوزیت ترکیبی از آسفالت و بتن سیمانی است. مواد جاده ای تخریب شده را می توان بازیافت و مجدداً برای روسازی جاده به کار گرفت. برای مثال می توان آسفالت را با فرز به قطعات کوچکتر تقسیم کرد و مجدداً در کارخانه آسفالت آن را فرآوری کرد. دو روش بازیافت روکش جاده وجود دارد: در محل و خارج از محل اولیه.
روکش قیر :
راهکار سطح قیری (BST) یا chipseal عمدتاً در جاده های خلوت به جای آسفالت به کار می رود یا روشی برای جوان سازی آسفالت موجود است.
روکش شنی :
شن به طور گسترده در ساخت و ساز جاده ها از زمان امپراتوری روم به کار رفته است. روکش شنی برای جاده های کم ترافیک با حجم عبوری کمتر از ۱۲۰ خودرو در روز مناسب است. حدود ۴۰ درصد از جاده های نیوزیلند روکش شنی دارند.
زوال روکش جاده :
سیستم های پیاده رو در درجه اول به دلیل عدم خستگی (به شیوه ای شبیه به فلزات) آسیب می بینند و فشار خودروها این کار را تشدید می کند. بنابراین در برخی کشورها مالیات یا عوارض کامیونها بیشتر از سایر خودروهاست. خودروهای سواری معمولاً آسیبی به روکش جاده نمی‌زنند.